Thursday, February 13, 2014

மனதை அல்ல, மனச் சாட்சியை உலுக்க வல்ல பதிவு இது.

என் பெயர் மரியாட்டு....
        பேசப் பேச, இறுகிப் போயிருந்த மரியாட்டுவின் நினைவுகள், அருவியாய் கொட்டத் தொடங்கின. கிட்டத் தட்ட பத்து மணி நேரம், புரட்சிக் காரர்களிட்ம் பிணைக் கைதியாய் சிக்கியிருந்தது, கேலியும் கிண்டலுமாய் துண்டிக்கப் பட்ட கைகள், ரத்தம் கசியக் கசிய, காடும் மேடும் ஓடிக்கொண்டேயிருந்தது என மூச்சு விடாமல் பேசினார்.
    மேலே படிக்க இங்கே சொடுக்குங்கள். 
Thank U 
மனதை அல்ல, மனச் சாட்சியை உலுக்க வல்ல பதிவு இது. 
கரந்தை ஜெயகுமார் அவர்களை என்ன பாராட்டினாலும் தகும்.

சிரியா லியோன் என்னும் நாட்டில் 2000 ஆண்டு வாக்கில் நடந்த நிகழ்வு. 
இன்றும் கண்களுக்கு முன்னே நடப்பது போல இருக்கிறது. 
இதயத்தில் இருந்து இரத்தம் வடிகிறது. 
இது போன்றா ஒரு கொடுமை !!!
இந்த கோர நிகழ்வு இங்கும் வர்ணிக்கப்படுகிறது.  
‘Which hand do you want to lose first?’ he asked.
The knot in my throat gave way to a scream. ‘No,’ I yelled. I started running, but it was no use. The older rebel caught me, his big arm wrapping around my belly. He dragged me back to the boy rebels and threw me to the ground. Three boys hauled me up by the arms. I was kicking now, screaming, and trying to hit. Gunfire filled the night. ‘Allah, please let one of the bullets stray and hit me in the heart so I may die,’ I prayed.
‘Please, please, please don’t do this to me,’ I begged one of the boys. ‘I am the same age as you. Maybe we can be friends.’
‘We’re not friends,’ the boy scowled, pulling out his machete.
‘If you are going to chop off my hands, please just kill me,’ I begged them.
‘We’re not going to kill you,’ one boy said. ‘We want you to go to the president and show him what we did to you. You won’t be able to vote for him now. Ask the president to give you new hands.’
I didn’t feel any pain. But my legs gave way. I sank to the ground as the boy wiped the blood off the machete and walked away. As my eyelids closed, I saw the rebel boys giving each other high fives. I could hear them laughing. As my mind went dark, I remember asking myself: ‘What is a president?’